Αν φθάνει μια σπίθα για να ανάψει τη φλόγα που χρειάζεται ώστε να ζεσταθούν οι καρδιές των πολιτών που αποτελούν τη σημερινή ελληνική κοινωνία, έτσι όπως διαμορφώθηκε στα χρόνια της μεταπολίτευσης, αυτό θα φανεί στην πράξη.
Αν αυτή η κοινωνία θα σηκωθεί από τον καναπέ, θα καταργήσει τις διαχωριστικές γραμμές και θα δράσει ως ενιαίο σύνολο με κοινές αρχές και αξίες αυτό είναι προς διερεύνηση.
Γιατί στα χρόνια της μεταπολίτευσης η ελληνική κοινωνία άλλαξε νοοτροπία. Δεν έχει τα χαρακτηριστικά της κοινωνίας που ξεσηκώνονταν για να διεκδικήσει τα δικαιώματά της. Ο εύκολος πλουτισμός έγινε προτεραιότητα της πλειοψηφίας των πολιτικών και κατ επέκταση της πλειοψηφίας των πολιτών ενώ η αντίληψη ότι όλα επιτρέπονται έγινε κυρίαρχη.
Η διαφθορά του πολιτικών επεκτάθηκε σε πολύ μεγάλο μέρος της κοινωνίας που γνώρισε μια πλαστή ευμάρεια. Οι μίζες, τα φακελάκια και τα γρηγορόσημα διέφθειραν και την κοινωνία. Οι διαχωριστικές γραμμές μας διασπούσαν και ως εργαζόμενους και ως κοινωνία και έτσι το πολιτικό σύστημα μας ήλεγχε ευκολότερα.
Η νοοτροπία ότι όλα είναι στραβά και τα συζητώ ή και τα καταγγέλλω αλλά εμποδίζω τις αναγκαίες αλλαγές όταν θίγονται τα δικά μου συμφέροντα προσωπικά ή κομματικά επέτρεψε στις κυβερνήσεις να επανεκλέγονται χωρίς να αξιολογείται το έργο τους
Η σημασία της γραφειοκρατίας, της διαφθοράς, της πολυνομίας και της συναρμοδιότητας διαπότισαν το σύστημα που οργανώθηκε με τέτοιο τρόπο ώστε να αναγκάζει τον πολίτη να γίνεται μέρος των πελατειακών σχέσεων
Η έλλειψη αξιοκρατίας και η επικράτηση των μετριοτήτων στις δομές του κράτους και ιδιαίτερα στα πανεπιστήμια υποβάθμισε τις παρεχόμενες υπηρεσίες.
Το ανύπαρκτο δίκτυο κοινωνικής προστασίας λειτούργησε ως μέσο μεγάλων ανισοτήτων ενώ η αυτοδιοίκηση δεν κατάφερε να σταθεί δίπλα στον πολίτη
Σήμερα η ελληνική κοινωνία νιώθει ότι βρίσκεται σε μεγάλα αδιέξοδα. ΄Εχει παγώσει. Οι καθημερινές ανακοινώσεις των κυβερνητικών παραγόντων και των κερδοσκοπικών συμφερόντων την έκαναν να παρακολουθεί βουβή τις εξελίξεις.
Κάθε μέρα που περνάει συνειδητοποιεί όλο και περισσότερο ότι ο από μηχανής θεός δεν θα της λύσει τα προβλήματα γι αυτό βιώνει τον φόβο που προκαλεί η αβεβαιότητα για το σήμερα και το αύριο.
Από την άλλη, η παραλυμένη κοινωνία δεν δείχνει κανένα ενδιαφέρον για κοινωνικούς αγώνες. ΄Ολο και λιγότερη η συμμετοχή της στις συνδικαλιστικές πορείες. Δεν εμπιστεύεται τα κόμματα, κοιτάζει αμήχανη τους πολιτικούς ενώ δεν βρίσκει από πού να κρατηθεί.
Οι θεσμοί κατέρρευσαν ενώ το όπλο της αξιοπιστίας των κυβερνήσεων το εξευτέλισαν οι ίδιες οι κυβερνήσεις με τις πράξεις τους.
Τόση αβεβαιότητα δεν ξέρουμε αν είχε η ελληνική κοινωνία ούτε στα χρόνια των πολέμων. Τότε υπήρχε ελπίδα ότι αν ενωθούν όλοι μαζί και παλέψουν τον κατακτητή κάποτε θα τον διώξουν. Τώρα με ποιον να παλέψουν; Οι κερδοσκόποι που βάζουν εναντίον των κρατών είναι αόρατοι. Η οικονομική χιτλεροποίηση δεν έχει ορατούς κατακτητές ώστε να μπορούν να τους αντιπαλέψουν οι κοινωνίες.
Η κοινωνία, όμως, είναι έτοιμη να δράσει; Είναι έτοιμη να ενταχθεί σε μια κίνηση ενεργών πολιτών; Η φωνή του Μίκυ σε μια ώρα που νιώθαμε να καταρρέουν όλα γύρω μας ήταν ένα ευεργετικό ξάφνιασμα. Αυτό όμως είναι αρκετό για να ενώσει πολλούς ανθρώπους μαζί να τους κάνει ομάδα ώστε να φθάσουν στο σημείο να αντισταθούν; Και ποια μορφή θα έχει αυτή η αντίσταση; Το συνέδριο της σπίθας θα απαντήσει στα ερωτήματά μας;
Γιατί η κίνηση αυτή μπορεί να ταράξει για λίγο τα λιμνάζοντα νερά και μετά να αδρανήσει Μπορεί όμως και να μη βρει ανταπόκριση ούτε στο ξεκίνημά της γιατί η σημερινή κοινωνία βρίσκεται σε ύπνωση. Είναι απογοητευμένη από το πολιτικό σύστημα στο σύνολό του και την διαπερνάει ο φόβος γι αυτό που βιώνει και γι αυτό που έρχεται. Οι πολίτες φοβούνται αυτά που τους συμβαίνουν καθημερινά και τους διακατέχει πανικός όταν σκέφτονται το αύριο. Εφιαλτική είναι η εικόνα του σήμερα για τη γενιά που βρίσκεται στην παραγωγική ηλικία και του αύριο για τις νεότερες γενιές.
Η συνοχή της ομάδας
Ποια χαρακτηριστικά πρέπει να έχει μια ομάδα για να αποκτήσει συνοχή;
Εμείς δεν γνωριζόμαστε μεταξύ μας ώστε να ξέρουμε πώς σκέφτεται ο καθένας μας, ποιες αρχές υπερασπίζεται, τι θεωρεί σημαντικό και τι απαξιωτικό και πόσο στην πορεία της ζωής μας η στάση ζωής που επιλέξαμε ταυτιζόταν με όσα διακηρύτταμε προς τα έξω.
Πρέπει να ιεραρχήσουμε αυτά που θεωρούμε ως πιο σημαντικά ώστε να ξέρουμε γιατί θέλουμε να γίνουμε ομάδα Για να μεταδώσουμε το μήνυμα πρέπει πρώτα να το πιστέψουμε εμείς.
Είναι πολύ σημαντικό να συζητήσουμε και να αποφασίσουμε πώς θα γίνουμε ομάδα για να προχωρήσουμε. Και αυτό πρέπει να γίνει με συγκεκριμένα βήματα. Με ασάφειες και αοριστολογίες δεν θα περπατήσει μια κίνηση ενεργών πολιτών. Δεν θα μπορέσει να γίνει σταθερός πόλος έλξης ώστε να ξεσηκώσει την ανενεργό κοινωνία.
Γιατί είναι πολύ σοβαρός ένας σχεδιασμός συγκεκριμένων αντιδράσεων. Πρέπει πρώτα να πιστέψεις εσύ ο ίδιος ότι μπορείς να αντισταθείς στα σχέδια των κερδοσκόπων εναντίον των λαών και μετά να πείσεις και τους άλλους.
Και είναι τραγικό να ακούς ότι αυτό το έτος χαρακτηρίστηκε ως ευρωπαϊκό έτος κατά της φτώχειας ενώ τη μεσαία τάξη των περισσότερων κρατών μελών την εξαναγκάζουν να φτωχύνει με τα μνημόνια που της επιβάλουν. Κι αν προσθέσεις σ αυτούς τους πληθυσμούς και τους μετακινούμενους πολίτες άλλων κρατών που βρίσκονται σε άθλια κατάσταση και αποζητούν εδώ καλύτερη τύχη τότε η φτώχεια θα βαθαίνει όλο και περισσότερο με επακόλουθα την παραβατικότητα, την τρομοκρατία, την εγκληματικότητα και την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο με σκοπό την επιβίωση
Όπως είναι δύσκολο να εμποδίσεις τα σχέδια των εμπόρων όπλων, φαρμάκων και ουσιών έτσι φαίνεται αδύνατο να αντισταθείς και στα σχέδια των κερδοσκόπων.
Υπάρχουν λύσεις; Αν υπάρχουν, πρέπει να είναι συγκεκριμένες. Με αοριστολογίες απαντήσεις δεν θα πάρουμε…
Η σημασία του σεβασμού στη διαφορετικότητα
Η ανεργία δεν είναι ποσοστό είναι άνθρωποι, είναι οικογενειάρχες είναι νέοι με πολλά προσόντα που δούλεψαν χρόνια και χρόνια και βρίσκονται στο πουθενά
Η πολυνομία
Η σημασία της αξιολόγησης του κυβερνητικού έργου για την ψήφο εμπιστοσύνης ή την καταψήφιση
Η δυνατότητα παρεμβάσεων των πολιτών στο κυβερνητικό έργο και η ανάκληση
Η αβεβαιότητα για το σήμερα και ο φόβος για το άγνωστο αύριο
Η ανυπαρξία ελπίδας
Δεν μπορεί να θεωρείται σημαντικό να μη χάσει ολόκληρη τη σύνταξή του ο πολίτης ή να μη χάσει τις μικροκαταθέσεις του
Τον φοβίζουν ότι δεν θα μπορούν να κάνουν πληρωμές
Γιατί θέλουν να κατεβάσουν τις αποδοχές των εργαζομένων στο ιδιωτικό τομέα; Αυτό δεν είναι θέμα που πρέπει να αφορά τις συλλογικές διαπραγματεύσεις ανάμεσα στους ενδιαφερόμενους; Γιατί παρεμβαίνει η κυβέρνηση;
Ενώ βλέπουν ότι όσο αυξάνουν το ΦΠΑ τόσο βαθαίνει η ύφεση, τόσο μεγαλώνει η ανεργία και τόσο λιγότερα έσοδα έχει το κράτος κι όμως επιμένουν Γιατί;
Η ευθύνη για τη διόγκωση των προβλημάτων στο Αυγανιστάν, στο Πακιστάν και γενικά στη Μέση Ανατολή και τη Βόρεια Αφρική και οι μετακινήσεις πληθυσμών προς την Ευρώπη.
Βλάχου Θεανώ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου